30 mei

Stripteasegate

Met enige regelmaat lees je iets waarvan je denkt: Oei, als dat niet snel de kop in wordt gedrukt, kan dat nog wel eens uitgroeien tot een flinke crisis. Zo las ik kort geleden op een regionale site van het AD – ik ben groot fan van lokaal nieuws – voor het eerst over een voorval bij een kinderdagverblijf hier in de stad. Wat was het geval?

Eerder dit jaar scheen er een striptease te zijn geweest door een mannelijke medewerker van Jolie, uitgevoerd voor een vrouwelijke collega. Inmiddels is dit ook bevestigd, maar daarover zo meer.

Jolie is een zelfstandig kinderdagverblijf in Utrecht. Het is geen onderdeel van één van de grotere, landelijke organisaties die vaak beschikken over een communicatieafdeling.
Nee, Jolie heeft een directeur, een financieel manager, nog wat coördinatoren en zo’n 55 pedagogisch medewerkers. Typisch een MKB-bedrijf waarvan er zoveel zijn in Nederland.
Begrijpelijk dus dat de directie van zo’n organisatie geen expert is in crisiscommunicatie. Helaas, zou ik bijna zeggen.

Pijnpunt
Want weer even terug naar de casus. In de eerste berichtgeving was te lezen dat het ging om een striptease voor een vrouwelijke collega van wie de verjaardag werd gevierd. Er waren op dat moment kinderen aanwezig in het gebouw, maar die waren volgens het GGD-rapport waarin dit is beschreven, géén getuige van de hele situatie. Die hadden dat echter wel kunnen zijn en ziedaar het pijnpunt. Los van het feit of je het als directeur van een kinderdagverblijf ok vindt dat er om 10 uur in de ochtend een striptease plaatsvindt, was het de manier waarop de directie in de media reageerde, waar mijn mond van open viel.

Financieel manager Piet Bais liet in een reactie aan het AD optekenen dat hij de striptease bevestigde, maar dat de medewerker die de – anonieme – melding aan de gemeente had gedaan zich schuldig heeft gemaakt aan ‘laster, smaad en bedreiging.’ Het GGD-rapport was volgens hem ‘broddelwerk’ en de anonieme melder dreigde hij met ontslag. Boude uitspraken van iemand die zich normaal gesproken alleen bezig houdt met de geldstromen binnen zo’n bedrijf, dacht ik toen ik dit las. Tot mijn verbazing sloeg directeur Hannie Reuser vervolgens de plank helemaal mis door te stellen dat ze zich van geen kwaad bewust was en niet begreep wat haar en de opvang allemaal overkwam.

Inmiddels zijn we zeven dagen verder en is het verhaal verre van in de kiem gesmoord. In tegendeel: van Lindanieuws tot nu.nl en van RTL Nieuws tot zelfs over onze landsgrenzen heen wordt nu bericht over de striptease.

En gisteren ging de beerput nog verder open, de Telegraaf plaatste een video van de striptease op haar site. Verschrikkelijk voor medewerkers die er niks mee te maken hebben. Laat staan voor ouders met een kind op dit kinderdagverblijf. En niet te vergeten de kinderen zelf, die nu ongetwijfeld te maken hebben met een gestreste sfeer.

Slagroom
Ik vind het opmerkelijk dat een directeur van een bedrijf met toch ruim vijftig man in dienst zich zo onhandig opstelt in de media. Door de openbaring van de video is inmiddels aangetoond dat Reuser niet alleen heeft gelogen tegen Editie NL (“Er is géén slagroom afgelikt”), ook kruipt ze in de slachtofferrol door te stellen dat haar organisatie in een kwaad daglicht is gesteld.

Als directeur moet je leiderschap tonen, vooral in de meest penibele situaties. Dat doe je niet door de schuld op anderen af te schuiven of door een situatie als dit te bagatelliseren. Het is 2018, we leven in een tijd waarin fouten van organisaties genadeloos worden afgestraft in de media en mogelijk kunnen leiden tot onherstelbare reputatieschade. Kinderdagverblijven liggen al helemaal onder een vergrootglas.

Dat hadden Reuser en Bais zich direct moeten realiseren toen ze werden benaderd door journalisten. Reuser stelt dat ze totaal geen verstand van media heeft. Een cruciale fout, elke directeur van een bedrijf van deze omvang (en zeker in deze branche) zou ten minste basiskennis moeten hebben van de mediawetten. Of zorg er dan op zijn minst voor dat je iemand om je heen hebt, die dat wel heeft.

En gaat het dan toch mis, kom dan met een goed verhaal. Niet met uitvluchten of verdraaiing van de feiten, maar geef direct toe dat je fout zat. En doe dat hartgrondig en met overtuiging. Voeg daar vervolgens aan toe wat je er nu aan doet en hoe je het in de toekomst gaat voorkomen. Overal worden fouten gemaakt, maar hoe daarmee wordt omgegaan bepaalt tegenwoordig voor een heel groot deel het beeld dat mensen van een organisatie hebben.

Hadden ze dat bij Jolie meteen gedaan dan hadden ze nu die ongetwijfeld kostbare interim persvoorlichter waarschijnlijk ook niet nodig gehad.

Sander Khouw is senior PR-adviseur bij NewsLab