Blog Meneer Rutte, als u ooit een nieuwe baan zoekt

Meneer Rutte, als u ooit een nieuwe baan zoekt…

Mijn week begint goed. Ik meld mij in de ochtend bij Angela Groothuizen thuis voor een fotomoment met de twee gezelligste buurvrouwen van Nederland. Onder het genot van een lekker ‘bakkie’ spreek ik het plan de campagne door met de dames. Dan een belletje van een klant: er moet een speech geschreven worden voor de CEO.

“Kan jij hier tijd voor vrij maken?” Hij weet niemand die dat beter zou kunnen. Wat een eer en compliment. Maar… words don’t come easy. Ik laat het een dagje bezinken en ineens heb ik het: zo moet het worden! En zo zit ik op woensdag om 6 uur ’s ochtends aan mijn keukentafel achter mijn laptop te tikken. In een paar uur tijd ram ik de hele speech op papier. Oh ja: het moest wel écht een heeeeel goede speech worden – ik voelde helemaal geen druk :).

Krenten uit de pap

Ondanks die druk gaat mijn communicatiehart juist van dit soort dingen sneller kloppen. Een speech, een crisis bezweren: het zijn voor mij de krenten uit de pap. Die avond zit ik met een goede kennis die al 20 jaar in het vak zit in de tuin onder het genot van een goed glas wijn te mijmeren over waarom nu juist dát soort dingen zo leuk zijn. We komen tot de conclusie: het is de mix van onvoorspelbaarheid, je hersenen gebruiken en fouten durven maken, gecombineerd met een flinke dosis nuchterheid (en humor). Ik liep ooit stage op de afdeling facilitaire dienstverlening bij de Belastingdienst, want ik studeerde af in Overheidscommunicatie. Hoewel met beide zeker niets mis is, was voor mij de keuze vrij snel gemaakt.

Huilend naar huis

Deze week is het op de kop af 10 jaar geleden dat ik mijn stage bij de Belastingdienst afrondde en mijn loopbaan in de PR startte. Ik had eerlijk gezegd geen flauw idee wat dat ‘PR-vak’ precies inhield. Ik had er ooit vaag eens iets over meegekregen tijdens mijn studie, maar dat was het wel zo’n beetje. Per toeval erin gerold dus, geen idee waar ik aan begon, en nu 10 jaar later compleet verknocht. Toen ik begon, was ik – logisch – flink onzeker. Als groentje aan tafel bij de hoge heren die van mij (van mij!) wilden horen wat ze het beste konden vertellen aan de buitenwereld… De eerste drie maanden kwam ik praktisch elke dag huilend thuis.

Only those sleeping make no mistakes

Inmiddels gaat het met dat huilen een stuk beter en weet ik dat ik kan vertrouwen op de kennis en kunde die ik gaandeweg heb opgedaan. Dat ging zeker niet vanzelf, maar met veel vallen en opstaan. In de speech die ik deze week mocht schrijven kwam maar weer eens duidelijk naar voren dat het belangrijkste element van een leerproces is dat je fouten maakt. Only those sleeping make no mistakes… Hoe waar is dat! Tegelijkertijd is het nastreven van dat principe, als je werkt voor louter prachtige A-merken, niet gemakkelijk. Zeker bij een bureau dat bekend staat om zijn creatief vermogen, maar vooral ook door zijn foutloze executie. Toch geeft precies dat spanningsveld me elke dag opnieuw weer enorm veel energie en de zin om het optimale eruit te halen. Dat is demanding, maar ook zeker heel rewarding.

Alle groei doet soms wat pijn

Dat ik me bij NewsLab zo op mijn plek voel, schrijf ik voor een groot deel toe aan mijn Zeeuwse afkomst. Het zijn die Zeeuwse roots die zorgen dat ik niet vies ben van hard werken en met mijn voeten stevig in de spreekwoordelijke klei sta. Gooi daar bovenop een sterk staaltje ‘niet lullen, maar poetsen’ (overgehouden aan mijn Rotterdamse studietijd én mijn allereerste echte baas) en dat vormt samen de perfecte combinatie wanneer de verwachtingen vanuit de klant weer eens – terecht – hooggespannen zijn. Ik dank diezelfde Zeeuwse nuchterheid ook dat ik niet starstruck raak wanneer ik bijvoorbeeld bij Angela Groothuizen op de koffie mag. Als klein Zeeuws meisje met twee blonde staartjes had ik nooit durven dromen dat ik zo’n leuke baan zou hebben. Maar het kwam niet vanzelf. Door vaak op mijn spreekwoordelijke bek te gaan, ben ik inmiddels mooi in de positie dat ik de hiervoor omschreven ‘krenten uit de pap’ mag en kan oppakken. Aan iedere PR-adviseur in de dop wil ik dan ook meegeven: het is normaal dat groeien soms een beetje pijn doet (als je het maar niet overdrijft).

Eigenlijk zijn we allemaal een beetje minister-president Rutte

Het mooie aan werken bij een PR-bureau zit hem er voor mij in dat ik naast het gebruiken van mijn hersenen met evenveel liefde en plezier een overstroomde toiletwagen poets tijdens een event, middenin een maisveld. Het is juist die dynamiek die elke dag zo interessant maakt. Soms vervloek ik diezelfde dynamiek, want van mijn voorgenomen planning komt eigenlijk nooit iets terecht en het werk is daardoor nooit klaar. Toen minister-president Rutte afgelopen zondag aan tafel bij Thomas Erdbrink (Zomergasten) omschreef dat het mooiste, maar tegelijk meest uitdagende aan zijn baan is dat geen dag er hetzelfde uitziet en van zijn voorgenomen planning vaak weinig terecht komt, was de vergelijking al snel gemaakt. Eigenlijk zijn we in de PR dus ook allemaal een beetje minister-president. En ook hier geldt: hoe luttel de dingen die we doen soms ook lijken, het is uiteindelijk de aandacht voor de kleinste details die bijdraagt aan het uitbouwen en versterken van het imago van een klant. Ja, zélfs het poetsen van een toiletwagen… Al zie ik meneer Rutte dat dan weer niet zo snel doen.

Op vrijdag nog een belletje van de klant: de CEO heeft mijn speech met een grote glimlach tot zich genomen. “Als we jullie toch niet hadden…”
Wat zou volgende week brengen?

PS: meneer Rutte, mocht het met die verkiezingen niets worden komend jaar, dan weet ik misschien nog wel een leuke baan voor u.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *